در پاسخ به پرسش شما باید گفت که ماهیت حقوقی «ابراء» با «بذل» تفاوت اساسی دارد. ابراء یعنی اسقاط حق ذمه (به این معنا که زن کل دین مهریه، نفقه و اجرتالمثل را از ذمه مرد ساقط میکند و دیگر دینی وجود ندارد)، در حالی که بذل به معنای بخشیدن مالی است که در عقد طلاق خلع یا مبارات، زن در ازای طلاق به مرد میبخشد تا مرد طلاق را جاری کند.
اگر زوجه پیش از اجرای صیغه طلاق، به موجب سند رسمی یا حتی سند عادی معتبر، تمام حقوق مالی خود از جمله مهریه، نفقه و اجرتالمثل را «ابراء» کرده باشد، عملاً در زمان طلاق هیچگونه دین یا مالی به عنوان مهریه در ذمه مرد باقی نمانده است که زن بخواهد آن را «بذل» کند.
بنابراین، در چنین شرایطی در رای دادگاه و صیغه نامه طلاق، عبارت «بذل مهریه و قبول بذل» نوشته نمیشود؛ بلکه دادگاه و دفترخانه طلاق با توجه به اینکه ابراء قبلاً واقع شده و دین ساقط گردیده است، در حکم و سند طلاق قید میکنند که «زوجه جمیع حقوق مالی خود (مهریه، نفقه و اجرتالمثل) را قبلاً ابراء نموده است» و نیازی به عبارت بذل و قبول بذل نخواهد بود، زیرا طلاق خلع زمانی محقق میشود که مالی در ازای طلاق بذل شود، اما وقتی دینی وجود ندارد که بذل شود، طلاق به نحو دیگری (غالباً طلاق توافقی بر پایه ابراءِ ماقبل یا طلاق خلع با بذل مال ناچیز یا صلح حقوق) ثبت میگردد که رویه دفاتر طلاق بر اساس اسناد ابراءِ ارائهشده متن را تنظیم میکنند.